ژانر «پلیسی-جاسوسی» یکی از گونههای قدیمی سینمای در جهان است که سابقه نمونه های درخشان آن به دهه ها قبل برمی گردد. شروع جنگ سرد میان دو بلوک شرق و غرب(اتحاد شوروی و ایالات متحده) و تخاصم تمام عیار دو ایدئولوژی سوسیالیسم و سرمایه داری در پایان جنگ جهانی دوم، به نوعی آغازگر ژانر پلیس-جاسوسی هم بود که نبرد اطلاعاتی میان دو سازمان قدرتمند جاسوسی، کا. گ. ب و سیا را به سینمایی ترین شکل ممکن روایت می کرد و اصولا بخشی از زرادخانه تبلیغاتی دو اردوگاه علیه یکدیگر بود. یکی از اولین نمونه های موفق این سینما، «مرد سوم» (۱۹۴۹) اثر کارول رید بود.
به واقع، ژانر پلیسی-جاسوسی، گونه ای از سینماست که بنا بر ساختار و محتوای خود، می تواند بخش عمده عوامل جذابیت ژانرهای دیگر سینمایی را هم در خود به کار بگیرد و اصولا این نوع سینما تجسم واقعی سینمای داستانگو به مفهوم کلاسیک آن است.
دستکم از دههی هشتاد شمسی و عینیتر شدن مسالهی امنیت برای عموم مردم به واسطهی رویدادهای چون جنایات گروهک ریگی در سیستان و بلوچستان و ترور دانشمندان هستهای، مسالهی ساخت آثار سینمایی و تلویزیونی با تم «امنیتی» (که در واقع همان ژانر پلیسی-جاسوسی است) در کشور ما رونق گرفته است. به عنوان یکی از تازهترین مصادیق، مجموعهای{مینی سریالی هفت-قسمتی} به نام «روز خون» از سیما در روزهای اخیر پخش شده است. شبکهی یک سیما، به مناسبت سالگرد حمله تروریستی آبان ۱۴۰۱ در حرم حضرت شاهچراغ(ع) در شیراز، این مینی سریال را تهیه و تدارک دیده و روانه آنتن کرده است.