سینمای «جاهلی» یا همانچیزی که با نامگذاری مرحوم دکتر هوشنگ کاووسی(از اولین منتقدان سینمایی در مطبوعات ایرانی) به «فیلمفارسی» معروف شد، حول محور لمپنیسم و اقشار بدخیمی از جامعه با نامهای «کلاهمخملی»، «روسپی» و «رقاصه» حقیقتا یک ریلگذاری خیانتبار، عقبمانده، منحط و ضدفرهنگی از سوی وزارت فرهنگ و هنر عصر پهلوی، با هدف کلان «سیاستزدایی» از فرهنگ عامه بود.
هیچگاه جاهلان و اراذل و اوباش، که عمدتا ناجوانمرد، هیز و هرزه، عیاش، مفتخور و تلکهبگیر، خلافکار و منفور بودند، یک طبقه یا قشر اصلی یا عمده در جامعهی ایرانی نبود، در حالی که سیاستگزاران فرهنگی با همدستی پایوران وقت فیلمفارسی قصد داشتند جامعهی ایران را در کلیت خود یک جامعهی جاهلی و لمپنی به تصویر بکشند.
در کمال تعجب، از اواسط دههی ۹۰ خورشیدی، به نحوی خزنده اما پیگیرانه، این گونه سینما، البته با حذف صحنههای کافهای و رقص عربی و اضافهشدن نوعی صراحت گزنده و حتی وقیحانه در نمایش خشونت و پلشتی، احیاء شده است. آنچیزی که با رونق گرفتن فیلمهایی چون «مغزهای کوچک زنگزده» (هومن سیدی/۱۳۹۶) به عنوان «ژانر فلاکت» در برخی رسانهها مطرح شد، همان ژانر جاهلی اوایل دهه ۱۳۵۰ است.
کار سندرم «عشق لاتی» در شبکهی نمایش خانگی بسیار بالا گرفته است و کمکم در حال تبدیل به بدنهی اصلی است. تازهترین محصولی که به طور کامل بر این گونه تطبیق می کند و در حال پخش است، سریال «غربت» ساختهی امیر پورکیان و به تهیهکنندگی صادق یاری، محصول پلتفرم نماوا است.