نمایشگاه عکس «مجلس پردهنشینان؛ روایتهایی از روضههای خانگی» چند ماه پیش درحوزه هنری افتتاح شد. نمایشگاهی که گرچه ۵۲عکس بیشتر نداشت، اما هرکدامشان شما را به انبوهی از داستانها و روایتها میبرد. ورود به نمایشگاه با خودتان بود اما بهراحتی نمیشد از آن خارج شد. به همین بهانه با تهمینه رحمانی و طاهره بابایی همکلام شدیم تا ریزهکاریهای این پروژه هنری را جویا شویم.
این ایده از کجا آمد؟ آیا عکسهایی که میگرفتید در فضای خبرگزاریها کار میشد؟
تهمینه رحمانی: این اتفاق در سه سال اول رخ داد،چون ماعکاس خبری بودیم وبهدلیل بحث خبر وارداین فضاشده بودیم.ولی ذهنیتی داشتیم و میخواستیم کمک کنیم، چون روضههای خانگی بعد ازکرونا دوباره احیا شد. رسانه، فضای مجازی و خبرگزاریها دست به دست هم دادند تا این رونق اتفاق بیفتد. ماهم دوست داشتیم حلقه کوچکی از این زنجیر باشیم و به رونق گرفتن فضا کمک کنیم.من عکاس خبرگزاری فارس بودم و دو سال فارس این عکسهارامنتشرکرد وبازخورد زیادی داشت و چرخش عکسها بالا بود. یکسال هم عکاس خبرگزاری مهر بودم و آنجا عکسها رامنتشر کردیم.درسال۱۴۰۲ احساس کردم آن وظیفه انجام شده و باید وارد مرحله دیگری بشوم. دیگر عکسها را به خبرگزاری ندادیم و عکسها آرشیو شد. آن عکسها جدید بودند و برای کتاب ماندند.
چرا قالب کتاب را انتخاب کردید؛ فکر میکنید مخاطب کتاب بیشتر از خبرگزاری یا نمایشگاه است؟
تهمینه رحمانی: ما در حال تجربه فضاهای متفاوت هستیم. در سه سال اول کرونا بحث این بود که ما حلقهای از زنجیرهای باشیم که به این فضا رونق میدهد. برگزاری نمایشگاه فرصت دیگری به ما داد تا عکسها با نگاهی تخصصیتر دیده شوند و نظرات فعالان این حوزه را بشنویم و با نقاط ضعف کارمان آشنا بشویم.
در این مرحله بحث خبری کنار رفت و وجهه هنری برجسته شد. درحالیکه این کار در سه سال اول برای ما دلی بود، ولی در سال چهارم وجهه حرفهای کار مطرح شد. از اینرو بازخوردهایی که از نمایشگاه میگرفتیم برای ادامه کار بسیار مهم بود.پیشبینی من و خانم بابایی برای مرحله بعد، ماندگاری این آثار است. این پروژهای بود که ما به لطف اهلبیت پنجسال برایش وقت گذاشتیم. برای اینکه آثار جامع و قابل ارائه باشند قالب کتاب را انتخاب کردیم، چون در خبرگزاری چهارچوبهایی وجود داشت که اجازه نمیداد برخی از عکسهایی که دوست داشتیم دیده شوند، منتشر شود.